Terug in de tijd.

Vandaag waren we toevallig in B., het dorp waar ik ben opgegroeid. En, omdat we zelden in de buurt zijn, stelde ik Nanne voor om bij mijn ouderlijk huis te gaan kijken. Nu M&R er niet meer wonen durf ik daar veilig naar toe. Het was nog vroeg, de zon scheen en zo stonden wij zomaar ineens te praten met de buurvrouw die de heg aan het knippen was. Zou het de buurvrouw van vroeger zijn, vroeg ik me af? Ik herkende haar niet, maar het was dan ook een vrouw met wie we zelden contact hadden. De buren links, die zagen we vaker, maar die rechts, die zagen we eigenlijk nooit. Of dat kwam omdat ik en n van hun zonen elkaar helemaal niet lagen, -ik herinner me vooral pesten en fietsbanden met missende ventieltjes aangaande mijn contact met hun jongste spruit- omdat we wat meer in leeftijd verschilden of omdat links gewoon dichterbij lag dan rechts -daar zat een fietspad* tussen- dat weet ik eigenlijk niet. De vrouw bleek de oude buurvrouw te zijn, die, na mijn uitleg dat ik vroeger aan de andere kant woonde, vooral verbaasd was dat ik haar niet herkende en mij wilde vertellen dat ze me op bewegend videobeeld had, van n van de Sinterklaasvieringen van vroeger.
We liepen wat rond en ik vertelde Nanne van de heg aan de achterkant waar ik altijd doorheen klom -daar was conifeer en geen liguster dus kon ik me daar bij ruzies doorheen persen- en van de daken waarop we soms zaten bij het cluster garages om de hoek. Dat mijn vroeger vriendinnetje daar achter woonde. En dat dat raam daar van de badkamer was, en die dakkapel boven eerst van Timo en later van mij.

We liepen terug naar de straat en zagen de nieuwe bewoner in de weer met heggeschaar en klompen.
'Zullen we even vragen of we mogen kijken', opperde Nanne.
En zo stond ik met een redelijke dosis zenuwen ineens te praten met de man die meteen wist dat ik 'de dochter van van W!' moest zijn. We babbelden wat over voortuin en hekwerk en bomen en ineens vroeg hij of ik achter wilde kijken. Aldaar maakten we kennis met zijn vrouw, die zei dat we ook wel naar binnen mochten hoor. Binnen bleek er halverwege de kamer ineens een glazen deurenpaar te zijn verschenen, de deur naar de woonkamer ergens anders te zitten en dat tussen de gang en de voordeur ook ooit een deur had gezeten die nu weer erg trendy was teruggeplaatst. In de kamer met balkon die vroeger de mijne was was nu een explosie van roze prinsessen ontstaan en stelde de vrouw des huizes mij voor aan haar kinderen. 'Dit is E., die sliep vroeger op jouw kamer. Ze heeft ook een broertje Timo, die sliep vroeger op zolder.'De uitleg dat ik al jaren geen E. meer heet maar Ty heb ik maar achterwege gelaten. De studeerkamer was een jongenskamer met een peuterbed en de grote slaapkamer had hippe bruine kasten gekregen. Maar de tuin was nog redelijk hetzelfde en zelfs de badkamer had nog de tegels die R. ooit zelf op de muur geplakt had. Eenmaal terug in die tuin babbelden we nog wat over ons nieuwe huis en onze kinderen terwijl die van hun in pyjama aan de schommel en rekstok hingen die inmiddels het gras betrokken hadden.

'Dus jij hebt geen contact meer met je ouders,' zei de heer des huizes op een gegeven moment.
Ik babbelde wat over 'vroeg de deur uit' en 'moeilijke mensen'.
'Dan ben je toch nog goed terechtgekomen,' meldde zijn vrouw.

Ik weet dus eigenlijk niet eens wat me nu stoort aan die opmerking.
Dat het impliceert dat ik dus fout terecht had moeten komen en dat mijn goede terechtkoming dus een soort verdienste is. Waarbij je je ook weer kunt afvragen waarom ik het laatste niet als compliment zie in plaats van de eerste als een belediging. Laten we wel wezen, ik hd het ook erg moeilijk een decennia of wat geleden. Of dat het insinueerd dat zij dingen over mij weten die ik niet weet. Zaken die ze, naar alle waarschijnlijkheid, van M. gehoord hebben, die af en toe nog even langskwam om wat post te halen. En M. heeft nu niet echt een ongenuanceerde mening als het over mij en mijn vermogen tot leven gaat. Of irriteert het mij dat ze blijkbaar denkt dat wie ik nu ben 'goed terechtgekomen' belichaamd, waarbij ik me afvraag wat de maatstaf voor 'goed' eigenlijk is en waarom dat nu dan wel aan me te zien zou zijn en tien jaar geleden niet.

Ik heb besloten het als een compliment te beschouwen.
Ik ben tenslotte, naar omstandigeden, enorm goed terechtgekomen, dat zeker niet dankzij mijn ouders en dat mag best gezegd worden.

Het huis is nu veel cooler trouwens dan toen wij daar nog woonden.
En Nanne was een beetje jaloers op de grootheid.
H, heb ik toch iets waarmee ik hem die loef kan afsteken...

*Wat, naast de redelijk normale naam voor een fietspad met roze tegels namelijk het 'roze paadje', ook de bijnaam 'pinguinlaantje' had. Iets waar ik me tot op de dag van vandaag het hoofd over breek waarom dat toch zo is.

21:00:25 on 12-06-10 by Tylani

Comments

No comments yet

Add Comment


Warning: Parameter 1 to NP_SpamGuardian::event_FormExtra() expected to be a reference, value given in /home/datylani/domains/tylani.nl/public_html/nucleus/libs/MANAGER.php on line 370