Een duur pak cornflakes kopen omdat daar een coole plastic lepel bij zit. 'Voor de kinderen', al weten die kinderen eigenlijk nog niet van het bestaan van deze lepels af. Het pak dan openmaken omdat je wilt zien hoe hij eruit ziet. En er vervolgens achter komen dat de inhoud van het pak niet in zijn geheel in de tupperware bak voor cornflakes past. Nádat je de plastic verpakking hebt weggegooid natuurlijk...

Fantaseren over een potentieël ooit op te richten DTP*) bedrijfje. Je eigen naam googlen. Redelijk tevreden zijn over de hoeveelheid dat die in google voorkomt. Je nickname googlen, die je bedacht had zodat je eigen naam uit de google statistieken zou blijven.

...

Totaal overdonderd kijk ik naar de diverse pagina's waarop zowel mijn nickname als mijn eigen naam voorkomen.
Een aantal jaar geleden bedacht ik dat nicknames op sites als hyves en facebook niet meer zo nodig waren. Iedereen wist mijn echte naam toch al. En bang voor een baas die mijn profiel leest hoefde ik, als afgekeurde Wajonger, eigenlijk ook al niet te wezen. Dus waar deed ik het eigenlijk nog voor, al dat afgeschermde en geheime? Toen mijn werk mij vroeg om onder mijn eigen naam op hun site een foto'tje met beschrijving te plaatsen dacht ik dan ook: Ach, waarom ook niet.
Waarom het toen niet tot mij doordrong dat het scheiden van nick en naam tot gevolg heeft dat niet alleen meer mensen mijn naam kunnen zien, maar dat ook meer mensen de nick en de naam kunnen koppelen, is me een raadsel.

Als vervolgstap twijfel ik over het aanvragen van een officiele naamswijziging bij de koningin.**)

*) Desk Top Publishing. Zeg maar postertjes, folders en kaartjes klussen.
**)Ik zou natuurlijk ook, in theorie, mijn potentiele DTP bedrijfje een heel andere naam kunnen geven. En bijvoorbeeld enige link tussen nick en de aan mijn echte naam gelinkte website kunnen verwijderen door wat dingen te hernoemen. Maar dat is allemaal wel erg ingewikkeld :-)

Ter ere van het honderdjarig bestaan van je vereniging samen met Nanne feestvieren.
Laat, maar niet té laat, naar bed gaan omdat je morgen een overleg hebt voor je werk waar je écht naar toe moet.
Met dichte oogjes uit bed komen om acht uur en wazig voor je uitstarend aan de yoghurt zitten.
Vaaglijk registreren dat de telefoon gaat. Wat je baas blijkt te zijn, om te zeggen dat de afspraak niet doorgaat.

Waarna je volledig wakker bent, en het niet eens vervelend vindt dat je had kunnen uitslapen als je het mailtje vannacht gelezen had, maar je eerder irriteert omdat je nu voor niets oorbellen in hebt op een ochtend zonder afspraken...

Ik overweeg vervroegd boodschappen te gaan doen, zodat ik dan tenminste mijn mooie jurk en oorbellen 'gebruikt' heb.

Wij hebben Finnean Eärendil, een stuiterende zwarte labrador pup.
Wij hebben Maikson, een zeven maanden oude kruipende wervelwind.

Waarbij Finnean graag Maiksons oren lebbert en geen moment voorbij laat gaan om de gevallen babyspeeltjes op te kluiven.
Die Maikson had laten liggen, omdat hij de hondentouwtjes en kauwbotten veel boeiender vindt dan het goedgekeurde felgekleurde babyspul.

Ik denk dat we een schema gaan opstellen wie er wanneer 'vloer-tijd' krijgt...

Na vele afzeggingen en verplaatsingen waarbij de eerste keer zichzelf steeds vooruitschoof, is dan vandaag daadwerkelijk de eerste keer van mijn allereerste vierde klasse poolwedstrijd met mijn nieuwe team. Over tien minuten moet ik weg. Naar een onbekend poolcentrum, met onbekende tegenspelers, relatief onbekende medespelers, met een onbekend pooltalent en een totaal onzekere uitkomst van de avond.

Zou het erg zijn als ik nu nog af zeg?

Met je neus op het feit gedrukt worden dat je, ondanks dat je zo je best doet er het beste van te maken, er nooit echt iets van zult kunnen maken, is af en toe goed waardeloos...

Op dieet zijn en een taart bakken voor halloween omdat de vorm er zo leuk uitzag in de winkel.
Toch een stukje eten maar de rest voor de zekerheid aan Nanne geven voor op zijn werk.

Omdat hij ietwat mislukt was dochterlief beloven dat je van het weekend een nieuwe bakt...

'Buuv, als jij Nanne spreekt, wil je dan wat aan hem vragen? Of hij als hij beneden staat te roken een asbak wil gebruiken. Er liggen nu zoveel hoopjes as in de parkeergarage.'
Erm... Maar Nanne rookt helemaal niet hoor.
'Nou, dat denk ik wel hoor. Wist je dat niet?'

In eerste instantie ben ik totaal ontkennend.
Natuurlijk rookt Nanne niet. Hij is al jaren gestopt!
Dan bekruipt me de twijfel.
Hij heeft hopen stress de laatste tijd. Daar zou hij best rookneiging van kunnen krijgen. En dan zou hij vast stiekem roken. Om snel een peuk uit te trappen als er iemand aankomt. Ergo de hoopjes rookmeuk in de parkeergarage.
Nee, zeg ik resoluut tegen mezelf.
Hij zou het me vertellen. Vast. De buurman heeft vast vriend S. Zien roken, die heeft ook lang haar. Daarbij, ik zou het ruiken. Ik, als verstokte ex-roker, die elke zweem van sigarettenrook in de kelder van de vereniging al waarneem. Als hij zou roken zou ik het vast ruiken.

Maar wat als mijn reukzin verminderd is?
Stel dat Nanne zijn handen wast beneden in de wc? Met deodarant sprayt om de geur te maskeren? Buurman heeft hem immers gezien. Het moet wel waar zijn. O God, als Nanne rookt, dan ga ik straks ook roken. Dan zijn er altijd sigaretten in huis. Dat kan niet hoor, dat roken. Dat kan ik helemaalmniet hebben, dan moet ik de hele dag actief niet roken!

Ik bel direct Nanne.
Terwijl hij naar huis racet omdat hij minstens denkt dat ik een ernstige ziekte van een onzer kinders te melden heb ijsbeer ik door de kamer. Als hij zit gooi ik het er meteen uit: 'je rookt!'
Hij ontkent.
Ik geloof hem niet.
Hij ontkent opnieuw.
Hij probeert me niet te overtuigen, overtuigd als hij is dat dat toch geen zin heeft. En juist dat maakt dat ik hem lichtjes ga geloven. Laten we wel wezen, als ik iets zou ontkennen en zou liegen, dan zou ik meteen met allerlei mooie tegen argumenten komen. Eroverheen praten. De aandacht afleiden. En ik kan veel beter liegen dan hij. Dus moet het wel haast waar zijn.

Het duurt nog een tijdje voor ik van de rookzenuwen af ben.
Blijkbaar blijf ik toch een ex-verslaafde...

'Kijk mama, mij crash kleine vrachwage!'

Mijn kleine Deneo heeft van lieve papa Nanne mijn oude, al jaren stof vergarende en enkel mooi zittend te wezende op een plank, micromachines autotjes gekregen om mee te spelen. Hij had dat eerst aan mij gevraagd natuurlijk en ik vond heel schappelijk dat stof vergaren nu niet echt een spannend leven is voor een stel kleine autotjes. En zo kwamen hun kleine bandjes voor het eerst sinds jaren weer eens in contact met echte grond.

En werden prompt omver gereden door een ander autotje.

Dat ik ze subiet wil afpakken en vind dat stof vergaren een prima bestemming is voor oude kleine autotjes is een hardstikke logische reactie op de mishandeling van op je kant gelegd worden. Toch?

(Aan de positieve kant: ze werden wel gered. Door de politieauto. Die, even ter vergelijking, ongeveer de grote heeft van een flatgebouw vergeleken met mijn kleine micromachines)

Deneo stopt een plastic hooibaal in de plastic bob de bouwer auto: 'Mij doet dit in de rug'
In de rug?
'Ja mam, in de rug. In de rug van de auto'
...
lampje gaat aanboven hoofd
Aha! In the BACK* of the car!

Altijd fijn om te weten dat hij zo goed vertalen kan...

Voor de wat minder goed Engels onderlegden: the boot of the car, soms ook wel the back, is het achterin of de achterbak. En ook 's mans rug.